Λύπη γεμίζει την ψυχή μου,
γιατί θαρρώ πως δεν μου κλέβουν...
απλώς το πορτοφόλι.
Όσοι έχουμε μικρά παιδιά, μα και μεγάλα,
να πάρετε τον κόπο και να δείτε...
πως ύπουλα, μέσα από επίσημα βιβλία...
τους κλέβουν ιστορία, ελπίδα και θρησκεία.
Μας εκπαιδεύουν, να μην πιστεύουμε πατρίδα.
Να βολευόμαστε με κάθε εξουσία.
Αντίσταση να μη σκεφτόμαστε γιατί,
του μαχητή το "νεύρο" επιθυμούν να ευνουχίσουν.

Φίλοι μου. Μήπως είναι η ΏΡΑ;
Να πούμε ΌΧΙ στα σκα...ρφισματα..........

Σκέπτομαι; Άρα ζώ.
Ελάτε να ζήσουμε.

Μέχρι κι ο Θεός αγανάκτησε με την ανθρώπινη πλεονεξία, την ασυδοσία και την περιβαλλοντική καταστροφή

Μέχρι κι ο Θεός αγανάκτησε με την ανθρώπινη πλεονεξία, την ασυδοσία και την περιβαλλοντική καταστροφή:


- Αυτό το αναθεματισμένο είδος που κυριάρχησε, για τον πλανήτη Γη αποτελεί πλέον μεγάλη απειλή. Πρέπει να εξαφανιστεί!...

Στέλνει τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ να φέρουν κοντά του τρεις ηγέτες αυτού του μικρού πλανήτη που με τόση στοργή έφτιαξε, κι εκείνοι οι αχάριστοι κοντεύουν να τον αφανίσουν. Τον πρόεδρο Ομπάμα, τον Φιντέλ Κάστρο -τον ζωντανό θρύλο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων-, και τον Γιώργο Παπανδρέου.


- ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ τα ψέματα! τους λέει ο Ύψιστος και γυαλίζει το μάτι του. Σας έδωσα μια ευκαιρία τότε, με τον κατακλυσμό του Νώε και δεν την εκτιμήσατε. Τώρα πια είναι αργά... Σ' ένα μήνα θα καταστρέψω τη Γη! Αποφάσισα ότι το ανθρώπινο είδος είναι επικίνδυνο και πρέπει να εξαφανιστεί. Κι ύστερα θα ξαναρχίσει πάλι με αρμονία η ζωή απ' την αρχή. Γυρίστε πίσω και ενημερώστε τους ανθρώπους για την απόφασή μου αυτή.

Έντρομοι οι ηγέτες επιστρέφουν απ' τον Παράδεισο στη Γη.

- Αμερικανικέ λαέ!, αναφωνεί δακρυσμένος στο τηλεοπτικό διάγγελμά του ο πρόεδρος Ομπάμα. Έχω ένα καλό νέο κι ένα κακό. Το καλό νέο είναι πως αποδείχτηκε ότι υπάρχει Θεός. Το κακό νέο είναι ότι σ' έναν μήνα από τώρα θα μας καταστρέψει... Μετανοώ για όλα και προσεύχομαι να συγχωρέσει κάποτε τις ψυχές μας. Θα τα ξαναπούμε στην Κόλαση...

- Σύντροφοι και συντρόφισσες! μουρμουρίζει με δυσκολία απ' το κρεβάτι του φευγιού του ο Φιντέλ Κάστρο: Έχω δύο κακά νέα να σας πω. Πρώτον, ότι δυστυχώς υπάρχει Θεός. Αυτό ανατρέπει όλη τη φιλοσοφία της ζωής μου. Τον είδα με τα μάτια μου και συνειδητοποίησα πως μόνο Εκείνος μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη. Οι ανθρώπινες επαναστάσεις μας ήταν μάταιες. Το χειρότερο κακό όμως είναι πως ο Θεός τιμωρώντας όλους μας για όσα κάναμε σ' αυτόν τον πλανήτη, αποφάσισε τον επόμενο μήνα να μας καταστρέψει.

- Ελληνίδες, Ελληνες! λέει με στόμφο στο διάγγελμά του ο Γιώργος Παπανδρέου. Έχω τη χαρά να σας ανακοινώσω δύο πολύ καλά νέα. Πρώτον: υπάρχει Θεός! Τον συνάντησα αυτοπροσώπως. Δεύτερο και σπουδαιότερο: όπως μου ανακοίνωσε στην κατ' ιδίαν συνομιλία που είχα μαζί του σε έναν μήνα θα έρθει ο ίδιος και θα αναλάβει να συνεχίσει το έργο μου!...

Κατώτεροι των συνθηκών

Tου Αλεξη Παπαχελα

Το μεγάλο πρόβλημα με τους πολιτικούς μας είναι πως σε κρίσιμες στιγμές υπερτερεί ο κομματικός τους εαυτός. Μία από τις κρισιμότερες μεταπολιτευτικές μας στιγμές ήταν η συζήτηση και ψήφιση του Μνημονίου από τη Βουλή. Θα περίμενε κανείς πως εκείνη την ημέρα οι βασικοί μας ηγέτες θα στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων, τουλάχιστον ως προς τις τοποθετήσεις τους στο βήμα της Βουλής. Αντ’ αυτού ακούσαμε τον κ. Παπανδρέου να μιλάει για τις ακριβές κουρτίνες του γραφείου του υπουργού Τουρισμού της Ν.Δ., τον κ. Σαμαρά να αναφέρεται στο «δωράκι των 500.000.000 δραχμών» που είχε λάβει κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ προ εικοσαετίας και την εκκωφαντική σιωπή του κ. Καραμανλή, ο οποίος ούτε μίλησε ούτε υπερψήφισε εκείνα που είχε ο ίδιος προτείνει στη ΔΕΘ λίγους μήνες πριν. Θυμάμαι ακόμη την απογοήτευση που μου προξένησε το επίπεδο της συζήτησης σε μια ώρα δύσκολη αλλά και κρίσιμη για τον τόπο.

Εκείνη όμως την ώρα που το έθνος αναζητά ηγεσία, οι πολιτικοί σκέπτονται πρώτα τι θέλει να ακούσει το κομματικό τους ακροατήριο. Ο κ. Παπανδρέου πίστευε ότι με τις «κουρτίνες» και τα δήθεν «golden boys» θα θόλωνε τη σημασία της ημέρας για το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς πήγαμε από τα «λεφτά που υπάρχουν» στο Μνημόνιο. Εχανε όμως την ίδια στιγμή μια τεράστια ιστορική ευκαιρία να δημιουργήσει ένα κλίμα εθνικής συναίνεσης. Ο κ. Σαμαράς επέλεξε τον δρόμο της άρνησης, που μπορεί ενδεχομένως να του βγει υπό το πρίσμα του κομματικού συμφέροντος, αν καταφέρει κάποια στιγμή να εκμεταλλευθεί τη βέβαιη φθορά του κ. Παπανδρέου έπειτα από μια περίοδο ύφεσης και επώδυνων αλλαγών.

συνέχεια .... http://news.kathimerini.gr

Επίσημη επίσκεψη Παπανδρέου

Φαντασία;;; Τυχαίο;;;;

ATHENS (Reuters) - Sep 30, 2010 7:34am BST

Ολιγοήμερη επίσκεψη εργασίας στην Αθήνα πραγματοποιεί αύριο Παρασκευή, μετά από πρόσκληση του κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Γεώργιος Παπανδρέου.

Τις προηγούμενες ημέρες ο κ. Παπανδρέου βρισκόταν στις ΗΠΑ όπου είχε διαβουλεύσεις με πολλούς επισήμους της Αμερικανικής κυβέρνησης όπως ο αντιπρόεδρος κ. Τζό Μπάιντεν.

Εν τω μεταξύ, η επίσκεψη Παπανδρέου έχει προκαλέσει την αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς και άλλων οργανώσεων που καλούν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας. Το πρωί της Πέμπτης μάλιστα, ακτιβιστές κρέμασαν την σημαία του ΠΑΜΕ στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.

Ο κ. Παπανδρέου, τον οποίο θα υποδεχθεί στο αεροδρόμιο, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Γιώργος Νικητιάδης, θα καταλύσει στο κεντρικό αθηναϊκό κτίριο του Μεγάρου Μαξίμου και το απόγευμα θα συναντηθεί με τον κ. Ραγκούση για ολιγόωρες διαβουλεύσεις.
Το βράδυ, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα ξεναγηθεί στην Ακρόπολη και στη συνέχεια θα παρακαθίσει σε δείπνο, που θα του παραθέσει ο
Αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως κ. Θεόδωρος Πάγκαλος.

Για τις ανάγκες της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού έχει ήδη επιστρατευθεί η μπάντα του Δήμου Αθηναίων ενώ ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έχουν ήδη αρχίσει να αναπτύσσονται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος σε συνεργασία με τις Ελληνικές μυστικές υπηρεσίες που έχουν αναλάβει και την φύλαξη του Έλληνα πρωθυπουργού κατά την παραμονή του στη χώρα μας.

Ο κ. Παπανδρέου αναμένεται να γίνει δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους.

Πηγή: Reuteras

Η Eλληνική οικογένεια

Aπό « ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου »

Η Eλληνική οικογένεια


Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ είναι µια πολύ αγαπηµένη οικογένεια. Είναι
ο αγαπηµένος µου µπαµπάς,
η αγαπηµένη µου µαµά,
ο αγαπηµένος µου αδελφός.

Τον αγαπηµένο µου µπαµπά δεν τον ßλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα µεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7.00 µ. µ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο µέχρι να ßρει να παρκάρει.

Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούµενος και καθόλου δεν µοιάζει µε τους µπαµπάδες των διαφηµίσεων που µπαίνουν µέσα µε δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά.

Εµάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος µου µέσα!!» και ßροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι.

Την αγαπηµένη µου µαµά δεν τη ßλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι µε το λεωφορείο.

Και µετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, µαγειρεύει και ßρίζει τον µπαµπά που δεν πήρε τυρί τριµµένο από το σούπερ µάρκετ. Και δεν µοιάζει καθόλου µε τις µαµάδες των διαφηµίσεων, γιατί δεν µαγειρεύει ßαµµένη ούτε µε ψηλοτάκουνα.

Κι όταν λερώσουµε το µπλουζάκι µε σοκολάτες δεν γελάει χαρούµενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά µας λέει: «Ε, ßέßαια. Άµα έχετε τη δουλάρα!! Άντε ßγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέµε, την τύχη µου που στραßώθηκα και τον παντρεύτηκα!!».


Τον αγαπηµένο µου αδελφό δεν τον ßλέπω ποτέ, γιατί λείπουµε κι οι δυο στο σχολείο και µετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και µετά κλείνεται στο δωµάτιό του και µετά ανοίγει το κοµπιούτερ του και µετά ψάχνει γυµνές κυρίες και µετά τις ßρίσκει και µετά χαίρεται.

Ο µπαµπάς µου, η µαµά µου, ο αδελφός µου κι εγώ είµαστε µια πολύ αγαπηµένη οικογένεια και κάθε Κυριακή µεσηµέρι κάνουµε ένα πολύ αγαπηµένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουµε όλο τον χρόνο να τσακωθούµε µεταξύ µας.

Ο µπαµπάς µαλώνει τον αδελφό µου που δεν διαßάζει αρκετά και µετά µαλώνει εµένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια.

Και µετά η µαµά µαλώνει τον µπαµπά µου γιατί µας µαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει.

Και µετά η µαµά µου µαλώνει τον αδελφό µου που πετάει τα µποξεράκια του στη µοκέτα κι έχει και τη µέση της και µετά µαλώνει εµένα που θέλω να µου πάρουνε κινητό.

Και µου λέει: «Έκανε κι η µύγα κώλο και ζητάει κινητό».

Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 µέρες µικρότερη;».


Κι η µαµά µου µού λέει: «Δεν µε νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εµένα µε νοιάζει τι κάνει το δικό µου το παιδί».

Και φωνάζει και ο µπαµπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;»


Κι η µαµά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουµε».

Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να µη σ' άκουσαν!».


Κι η µαµά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν µιλάει για πολλή ώρα.


Κι ακούγονται µόνο τα πιρούνια, τα µαχαίρια κι ο αδελφός µου που κάνει κλάπα κλούπα µε τη γλώσσα του.

Κι η µαµά τού λέει: «Δεν µπορείς να φας σαν άνθρωπος;»

Κι ο αδελφός µου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω».

Κι η µαµά µου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουµε».


Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Μπορείς να σταµατήσεις µία στιγµή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το µπουρ µπουρ µπουρ, µες στ´ αυτί µου;;.


Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».

Κι η µαµά µου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κοµµάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ µέσα, µια καλή κουßέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».

Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες».

Κι η µαµά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που µας χρωστάγανε, µας πήραν και το ßόδι».


Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαµε ßόδι και µας το πήρανε;».


Κι ο αδελφός µου µού λέει: «Είσαι µαλακισµένο».

Κι εγώ ßάζω τα κλάµατα και λέω: «Με λέει µαλακισµένο».

Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου µαλακισµένο».

Κι ο αδελφός µου λέει: «Αφού είναι!»


Κι η µαµά µου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ µέσα!».

Κι ο αδελφός µου της λέει: «Όταν τις λέει ο µπαµπάς είναι καλά;».

Κι η µαµά µου λέει στον µπαµπά µου: «Ορίστε, είδες το παράδειγµα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά».

Κι ο µπαµπάς µου λέει: «Μια µπουκιά δεν µπορούµε να φαρµακώσουµε σ´αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».

Κι η µαµά µου του λέει: «Τι µπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άµα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου µαγειρεύει η Βιßή».


Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιßή».

Κι η µαµά λέει: «Ποια είναι η Βιßή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιßή, Μανώλη».


Κι ο πατέρας µου λέει: «Η κυρία Βιßή είναι µια εξαίρετη συνάδελφος κι η µάνα σας είναι µια τρελή γυναίκα».

Κι η µαµά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουµε µεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιßή είναι µια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;».

Κι ο µπαµπάς λέει: «Γυρίζουµε µεσάνυχτα, διότι τα µεσάνυχτα ßρίσκουµε να παρκάρουµε.
Άντε να δούµε πού θα φτάσει ο πληθωρισµός πια».

Κι η µαµά µου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ».

Κι ο µπαµπάς της λέει: «Τι θα µου ´λεγες εσύ;».

Κι η µαµά του λέει: «Το δισάκι µου στον ώµο, για τον δρόµο, για τον δρόµο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ».

Κι εγώ λέω: «Έγιν´ η ßροχή χαλάζι, δεν µε νοιάζει, δεν µε νοιάζει ει ει ει ει ».

Κι ο µπαµπάς κι η µαµά µού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταµατάω.

ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ µια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια.

Κι ο αδελφός µου λέει: «Έφαγα, πάω µέσα».


Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώµε όλοι µαζί σαν οικογένεια».


Κι η µαµά µου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι».


Και καθόµαστε όλοι εκεί που καθόµαστε.


Έλενα Ακρίτα