Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, από πολλούς θεωρείται ως ο μεγαλύτερος φυσικός του 20ου αιώνα.

   Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, από πολλούς θεωρείται ως ο μεγαλύτερος φυσικός του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Ουλμ (Ulm) της

Γερμανίας στις 14 Μαρτίου του 1879 και πέθανε στις 18 Απριλίου του 1955. Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας.
   
* Ακούμπα τα χέρια σου σε μια ζεστή θερμάστρα για ένα λεπτό και θα σου φανεί σαν αιώνας. Κάτσε δίπλα σε ένα ωραίο κορίτσι για μια ώρα και θα σου φανεί ότι πέρασε μόνο ένα λεπτό. Αυτό είναι η σχετικότητα.
  
 * Αν ήξερα, θα είχα γίνει κλειδαράς.
  
 * Δεν έχεις πλήρη κατανόηση για κάτι, αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις στη γιαγιά σου.
  
 * Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες.
   
* Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο.

* Είναι άποψή μου πως ο χορτοφαγικός τρόπος ζωής με τα αγνά φυσικά αποτελέσματά του στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση θα επηρέαζε με τον πιο ευεργετικό τρόπο τη μοίρα της ανθρωπότητας.
   
* Είναι ευκολότερο να διασπάσεις ένα άτομο παρά μια προκατάληψη.
   
* Ένα μόνο με εκνευρίζει στη νεότερη γενιά, ότι πλέον δεν αποτελώ κομμάτι της.
  
 * Έχει καταστεί τρομακτικά προφανές ότι η τεχνολογία μας έχει υπερκεράσει την ανθρωπιά μας.
   
* Η διαφορά ανάμεσα στην ηλιθιότητα και στην ευφυΐα είναι ότι η δεύτερη έχει όρια.
   
* Η φαντασία είναι σημαντικότερη από τη γνώση.
   
* Μάθε από το παρελθόν, ζήσε το παρόν, έλπιζε για το μέλλον.
   
* Να τα κάνεις όλα όσο πιο απλά μπορείς, αλλά όχι απλούστερα.
   
* Ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι εξαιτίας αυτών που κάνoυν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα.
   
* Προσπάθησε να γίνεις όχι επιτυχημένος άνθρωπος, αλλά άνθρωπος με αξίες.

ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά.

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε

ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά.
Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies.
Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;»
και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!»
και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγύ!».
Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά .

Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι, ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα.
Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε.
Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46.

Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!»
Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά.
Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.

Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά!»
Και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο, από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια camembert, αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου.
Και οι τιμές χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.

Έτσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση...

Και ο σατανάς δημιούργησε την δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια, για να μην κουράζεται ο άνθρωπος με το ζάπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά την οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.

Έτσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες.

Και ο σατανάς αφαίρεσε την φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια, τα οποία τηγάνησε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι..
Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη...

Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες.
Και ο σατανάς έφερε τα Goodys και το τσίζμπουργκερ των 99 λεπτών.
Και ρώτησε ο σατανάς: «Θέλεις και τηγανητές πατάτες;»
Και είπε ο άνθρωπος: «Βεβαίως, μια μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα!».
Kαι σχολίασε ο σατανάς: «Έτσι μπράβο!»
Και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.

Και ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαϊπάς της καρδιάς.
Και τότε ο σατανάς είπε 'είπαμε να παίζουμε τίμια'...


...Και δημιούργησε το ΙΚΑ.

και για όσους δεν γνωρίζουν το ΙΚΑ το έφτιαξε ο Μεταξάς !!!!!!!
 

Γνώσεις μιας ζωής ...

Τα 45 πράγματα που έμαθα απο την ζωή.


1. Η ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμη κι έτσι είναι ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιοδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δεν θα σε κοιτάξει η δουλειά σου....θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένεια σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δέν χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι ποιό εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαίς μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για την σύνταξή σου απο τον πρώτο μισθό.
10. Απέναντι στην σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη...
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστραφεί το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει να σε δούν τα παιδιά σου να κλαίς. 'Ασ'τα να το κάνουν.
13. Mη συγκρίνεις την ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα έχει το δικό τους ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ'ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς.Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρα του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. 'Ο,τι δεν σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία . Αλλά
τη δεύτερη φορά εξαρτάται απο σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς  στην ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε  τα κεριά, στρώσε  τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μη τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μη περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μόβ χρώμα.
24. Το σημαντικότερο όργανο του σεξ  είναι το μυαλό.
25. Κανείς  δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
26. Σε κάθε αποκαλούμενη  "καταστροφή  " σκέψου:  " Σε 5 χρόνια  θα έχει καμμία σημασία;  "
27. Πάντα να επιλέγεις την ζωή.
28. Συγχώρεσε σε όλους τα πάντα.
29. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
30. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στον χρόνο.
31. Όσο  καλή ή κακή κι'αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
32. Μη παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
33. Πίστευε στα θαύματα.
34. Ο Θεός σ'αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
35. Μην παρακολουθείς την ζωή. Βγές μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.....
36. Το να γερνάς είναι καλύτερο απο την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
37. Τα παιδιά θα ζήσουν μόνο μια παιδική ζωή.
38. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
39. Βγές έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
40. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε έναν σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
41. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. 'Εχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
42. Τα καλυτερα έπονται.
43. 'Οτι διάθεση και να έχεις , σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πάς.
44. Ενέδωσε.
45. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.!!!!

Να ζούμε είπαμε παιδιά, όχι να σπαταλούμε.

 Να ζούμε είπαμε παιδιά, όχι να σπαταλούμε.

Ελάτε φίλοι μου γιατί,

παράξενα συμβαίνουν,

ακρίβεια δέρνει τον παρά,

χρήματα, δεν μας φθάνουν.

---

Ελάτε, άμυνα παιδιά.

Στα χρήματα, οικονομία.

Όσοι ξοδεύουμε λεφτά,

να ξέρουμε που πάνε.

---

Παζάρια, θέλει η αγορά,

να ρίχνει τις τιμές της.

Τα «γράδα» να έρχονται σωστά,

στης πληρωμής την ώρα.

---

Να ζούμε, θέλουμε καλά,

να νοιώθουμε, ωραία.

Να ζούμε, να ξοδεύουμε,

όχι να σπαταλούμε.

ΙόΦ<2012>

Χαρούμενες μέρες, DramaminiOfficial

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη DramaminiOfficial την 26 Μάι 2011

http://www.dramamini.gr
Στίχοι: Γιάννης Μιχαηλίδης - Μουσική: Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης
Φωνή: Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου
Σκηνοθεσία: Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης

Χαρούμενες μέρες

Οι χαρούμενες μέρες θα 'ρθουν,
θα κυματίζουν στα καράβια οι σημαίες,
σαν μικρά παιδιά θα χαιρετούν
τις θλιμμένες που φεύγουνε μέρες.

Ένα μεσημέρι θα σταθούν
σαν ανοιξιάτικες κοπέλες
που το ψάθινο καπέλο τους φορούν
καθώς ξαπλώνουν πλαι σε ριγέ ομπρέλες.

Οι χαρούμενες μέρες θα 'ρθουν
μα κι αν δεν έρθουν πια δε με πειράζει.
Όσο τις περιμένω, όρθιο με κρατούν
κι όταν τις ζήσω πια δε θα με νοιάζει...

Οι χαρούμενες μέρες θα ρθουν
σαν γλάροι γύρω απ' το καράβι
ξαφνικά απ' την άκρη της ακτής
θα δω το φως του στον ορίζοντα ν' ανάβει

Οι χαρούμενες μέρες θα 'ρθουν
μα κι αν δεν έρθουν πια δε με πειράζει.
Όσο τις περιμένω όρθιο με κρατούν
κι όταν τις ζήσω πια δε θα με νοιάζει...

Οι χαρούμενες μέρες θα 'ρθουν
γλάροι που πετούν καθώς χαράζει
κι ενώ το πλοίο περιμένω της γραμμής
βλέπω το φως του στον ορίζοντα ν' ανάβει

Μην κοιτάς τι κάνει η πατρίδα για σένα ... Κοίταξε τί μπορείς ΕΣΥ να κάνεις για αυτή...

Από: http://antilogos-gr.blogspot.com/2012/08/blog-post_2869.html

Ε λοιπόν αυτή την φράση που τόσο λοιδορήθηκε στην Ελλάδα , την έκανε ΠΡΑΞΗ ο Έλληνας (εκ Γερμανίας...) κ. Alexis Mantheakis μαζί με μερικούς φίλους του ...

Όσα λεφτά και αν έδωσε το Ελληνικό δημόσιο για να προωθήσει την επιστροφή των μαρμάρων από την εποχή της Μελίνας και πιο μπρός μέχρι σήμερα , δεν έφεραν τα αποτελέσματα που έφερε αυτή η ΙΔΙΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία...

Θαυμάστε τους καλλιτέχνες πώς φέρνουν τους άλλους λαούς της Ευρώπης μπροστά στο μέγεθος της ΚΛΟΠΗΣ που έκανε ο Έλγιν στην χώρα μας...

Respect...

H…mamacita Πηνελόπη Αναστασοπούλου!

Από: http://moirasou.blogspot.gr/2012/09/hmamacita.html

Συνέντευξη: Βίλυ Αργυρούδη

Η συνέντευξη με την Πηνελόπη έμοιαζε με απόδραση σε λούνα παρκ. Μια επίσκεψη στην τεράστια πολύχρωμη ρόδα, εκεί που νιώθεις ελεύθερος όσο ποτέ άλλοτε, κάθε φορά που αναφερόταν στους Mamacita On Fire, μια απόπειρα στα «συγκρουόμενα» όταν μιλούσε για την ροκ πλευρά της, με μια βαθιά ανάσα στο «σφυρί» όταν καταδίκαζε την κακοπροαίρετη κριτική και ένα γρήγορο πέρασμα από το «τρενάκι του τρόμου» όταν δε δίσταζε να συμφωνήσει με το σχόλιο μου πως εάν "σκύβεις" συνέχεια, θα σε «πηδάνε» και συνέχεια.

Την παρακολουθώ όση ώρα απαντάει στις ερωτήσεις μου και υποσυνείδητα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να ανήκει και αλλού. Σε άλλη εποχή, σε άλλη δεκαετία: Ίσως στη δεκαετία του 1930, όπου η μόδα θα συναντήσει τον κινηματογράφο -ο κορσές θα έχει μείνει στο αμαρτωλό παρελθόν- και οι γυναίκες θα έχουν την ανάγκη να είναι συνεχώς λαμπερές, όπως οι αγαπημένες τους πρωταγωνίστριες. Ίσως πάλι στα ΄50s, την πιο κολακευτική δεκαετία για τη γυναίκα όπως συνηθίζουν να λένε, την εποχή που οι γραμμές ακολουθούν το κορμί τονίζοντας τα ωραιότερα σημεία του. Αν και είμαι βέβαιη ότι θα της πήγαιναν πολύ και τα ‘80s, η δεκαετία της υπερβολής και η αμέσως επόμενη, αυτή των ‘90s όπου η απλότητα θα έπαιρνε την σκυτάλη.
Επειδή η mamacita Πηνελόπη χρειάστηκε μόνο λίγα λεπτά για να με πείσει ότι συνδυάζει με απόλυτα φυσικό τρόπο τον ρομαντισμό με τη δυναμικότητα, την “ροκιά” με τη μουσική των μιούζικαλ, το «καλώς ήρθες» με το «Αντίο».

Η Πηνελόπη που στοιχηματίζω ότι δεν θα «μάσαγε» να περιμένει για δεκαετίες τον «Οδυσσέα» της, μοιράστηκε στο moirasou πως το να μοιράζεσαι είναι αρετή και ΝΑΙ, αξίζει τον κόπο, ακόμα κι αν αργότερα φας τα μούτρα σου.

Διάβασα την ιστορία των Mamacita On Fire λίγο προτού συναντηθούμε και τώρα πια βλέπω και από κοντά το τατουάζ που «χτύπησες» για να τους κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου… Παρόλα αυτά, θέλω να μου την πεις ξανά εσύ. Όπως την βίωσες, όπως την έχεις αποθηκεύσει στον «σκληρό» σου δίσκο.

Τον Θοδωρή Μαραντίνη από τους Ονιράμα δεν τον γνώριζα προσωπικά αλλά ίσως με είχε ακούσει κάποια στιγμή να τραγουδάω και με κάλεσε να συμμετέχω σε ένα live τους. Ουσιαστικά είχα κληθεί ως guest, ως ηθοποιός. Αυτό που έζησα, όμως, μαζί τους πάνω στην σκηνή ήταν συγκλονιστικό. Ένα σύντομο μουσικό ταξίδι που θα με έκανε, όμως, να δω τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά, από το πουθενά, ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Και να φανταστείς ότι μέχρι εκείνη την στιγμή απέφευγα να ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο, παρά μόνο στο πλαίσιο των μιούζικαλ που αγαπούσα και αποτελούσαν πάντα πρώτιστο επαγγελματικό μου στόχο. Λίγο καιρό μετά από εκείνη τη μοναδική εμπειρία, μου ζητήθηκε να κάνω ένα live στο Balux, συνεπώς έπρεπε να φτιάξω μια ομάδα. Μαζί με κάποιο παιδί από τα ιδρυτικά μέλη, το οποίο δεν βρίσκεται αυτήν την στιγμή μαζί μας στο συγκρότημα, φτιάξαμε αυτήν την ομάδα και αρχίσαμε να παρουσιάζουμε προς τα έξω, αυτό που κάναμε στα σπίτια μας για να περάσουμε εμείς καλά, καθώς δεν είμαστε από τα παιδιά που βγαίνουμε πολύ έξω. Το τατουάζ που βλέπεις στο χέρι μου, όπως και όλα τα τατουάζ στο σώμα μου, είναι για να μου θυμίζουν καθοριστικές στιγμές της ζωής μου. Οι Mamacita Οn Fire για μένα είναι το παιδί μας, ένα παιδί που όλη μου η υπόσταση κινείται γύρω από αυτό.

Παρότι σου είχαν γίνει προτάσεις και για τα προηγούμενα “dancing with the stars” κι εσύ με τη σειρά σου αρνιόσουν πεισματικά τις προτάσεις, καθώς δήλωνες ότι δεν σε αφορά το κομμάτι του ανταγωνισμού, τόλμησες να πάρεις μέρος στο «dancing on the ice”, ένα ομολογουμένως πιο δύσκολο εγχείρημα…

Έχεις δίκιο. Το έκανα. Και το έκανα γιατί το “dancing” ήταν η καλύτερη και η πιο σοβαρή πρόταση που μου έγινε φέτος. Να μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι επρόκειτο για κανονικότατη δουλειά, η οποία πλήρωνε και κανονικότατα. Όσο για το ανταγωνιστικό κομμάτι, εξακολουθώ να λέω ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ. Στο “dancing” ήθελα να μείνω μέχρι το τέλος για πολλούς λόγους: μάθαινα κάτι καινούριο που το γούσταρα και μου έφτιαχνε τη διάθεση, περνούσα πολύ καλά με τα παιδιά και πληρωνόμουν με το επεισόδιο, συνεπώς με συνέφερε να μείνω μέχρι και το τέλος. Και όποιος βιαστεί να κρίνει αυτό που λέω, τον προκαλώ να είναι αυτός που θα βάλει τραπέζι στο φαγητό μας, προκειμένου να μην απαντάμε θετικά σε ανάλογες προτάσεις. Τελευταία, με τα όσα έχω ακούσει, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κακοπροαίρετη κριτική είναι ένα ποινικό αδίκημα, το οποίο πρέπει και να διώκεται. Στο “dancing” οφείλω να πω ότι χρωστάω πολλά.

Να υποθέσω ότι μετά από αυτό το σόου σκέφτηκες και πιο θετικά την προοπτική ενός μιούζικαλ; Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα υπάρχουν πια τέτοιες ευκαιρίες ή τελείωσαν κι αυτές μαζί με την εποχή των «παχιών αγελάδων»;

Όπως σου είπα, το μιούζικαλ ήταν πάντα στόχος. Να δεις που μέσα στην κρίση θα γίνουν ωραία πράγματα. Ουσιαστικά… Δεν λέω ότι δεν θα ήταν ωραία να ζούσα στην εποχή των «παχιών αγελάδων». Αν υποθέσουμε ότι θα ήταν τότε η καριέρα μου στη φάση που είναι τώρα-την λέξη καριέρα βάλ’ την σε εισαγωγικά, μην ακουστώ υπερφίαλη- θα ζούσα πολύ πολύ άνετα, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Δεν πειράζει, όμως. Σκέφτομαι ότι ανήκω στη γενιά που θα κληθεί να βάλει τις βάσεις για μια καινούρια αρχή κι αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια ευτυχής συγκυρία από μόνο του.

Αν θα έπρεπε να σου βάλω μια «λεζάντα», θα ταίριαζε η λέξη «ροκ»; Ή τελικά η λέξη «ροκ» κρύβει μέσα της μια σκληρότητα που δεν είναι… απόλυτα εσύ;

Προχθές άκουγα κάπου τον Χρήστο Δάντη να λέει ότι όλα πια θεωρούνται ροκ. Για μένα «ροκ» είναι να είσαι ο εαυτός σου, ο εαυτός σου χωρίς να χρειάζεται να πατάς πάνω σε κεφάλια άλλων για να το πετύχεις. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Δεν είναι εύκολο να ζεις τις στιγμές, έτσι όπως θέλεις εσύ. Όσο για το σκληρό που λες, μη ξεχνάς ότι τις πιο ερωτικές, τις πιο ευαίσθητες, τις πιο αισθαντικές μπαλάντες, τις έχουν γράψει μεγαλόσωμοι άντρες με μακριά μαλλιά, με καρφιά, με τα όλα τους.

Σε έχουμε στο μυαλό μας ως ένα τέρμα δυναμικό κορίτσι, που δεν μασάει να δηλώσει ότι γυμνάζει το πάνω μέρος του σώματός της με έναν στύλο από αυτούς που έχουν στο Pole dancing (και μάλιστα μια εποχή που δεν ήταν στη μόδα αυτός ο τρόπος, όπως συμβαίνει σήμερα) ενώ παράλληλα ομολογεί ότι έχει σμπαραλιαστεί από τους μεγαλύτερους άνδρες-συντρόφους της στη ζωή και προτιμά πια να είναι πιο αυστηρή στις επιλογές της. Πώς συνδυάζεις τόσο νομοτελειακά την ευαισθησία με το δυναμισμό σου;

Οι γυναίκες είμαστε δυναμικές από τη φύση μας καθώς έχουμε κληθεί από την ίδια τη φύση να είμαστε εμείς αυτές που θα φέρουμε στον κόσμο τα παιδιά μας. Μπορώ να είμαι και δυναμική και ευαίσθητη συγχρόνως, όλοι είμαστε κατά βάθος. Από τον άνδρα που θα είναι δίπλα μου ζητάω κάτι πολύ απλό: Να είναι δύο βηματάκια εμπρός μου. Ας είναι και δίπλα μου. Δεν τον θέλω να είναι βήματα πίσω από εμένα, ούτε πολύ μπροστά και να μην μπορώ να τον φτάσω. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που χρειάζομαι ισορροπία.

Αν σε ρωτούσα ποια θα ήταν η ιδανική επαγγελματική πρόταση που θα ήθελες να έρθει τώρα στην καριέρα σου;

Δε θα μπορούσα να σου απαντήσω με ακρίβεια. Θα περιοριζόμουν στο να σου πω ότι ιδανικά θα ήθελα η μουσική που θα κυκλοφορήσουμε σε λίγο καιρό από σήμερα, να έχει την απήχηση που φαντάζομαι ότι θα έχει. Έχω μεγάλα όνειρα. Ψηλούς στόχους. Δεν μπορώ να τους κοινοποιήσω, όμως, αν πρώτα δεν υλοποιηθούν. Σε αυτήν την δουλειά, έχουν την τάση να παίρνουν με το «έτσι θέλω» τα όνειρά σου και να τα πατάνε. Να σε κάνουν να πιστεύεις ότι δε δικαιούσαι να έχεις όνειρα, γιατί θα θεωρηθείς αυτόματα υπερόπτης και εγωκεντρικός. Ας είμαστε καλά και ας έχουμε την τύχη να τα βλέπουμε να συμβαίνουν…

Γιατί νιώθω ότι βάζεις «φρένο» όταν μου μιλάς για τα όνειρά σου;

Ίσως επειδή είμαι πληγωμένη. Η δημοσιότητα είναι φυσική συνέπεια της δουλειάς μου και το αναγνωρίζω. Δεν παύει, όμως, να είναι και ένα αδηφάγο ζώο που τρέφεται από ανθρώπους που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Άλλο πράγμα η δημοσιογραφία, άλλο η κριτική και άλλο η κριτική από ανθρώπους που κρίνουν ένα αντικείμενο που δε γνωρίζουν. Και ναι, σε πληγώνει να χρησιμοποιούν το όνομά σου, την προσωπικότητα και τη δουλειά σου, απλά για να περάσουν κάποιοι την ώρα τους.

Τα λες πάντα και όλα «έξω από τα δόντια»; Κι αν ναι, στο τέλος της ημέρας ποιος είναι ο απολογισμός; Χασούρα ή νίκη;

Το συζητάς; Στο τέλος της ημέρας, μού μένει μόνο η νίκη. Όλα ένα παιχνίδι είναι, ένα παιχνίδι που η χασούρα δεν πρέπει να σε σταματάει ποτέ. Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος να μας πάρει από κάτω. Δεν έχω αυτήν την «πολυτέλεια», επειδή δουλειά μου είναι να κάνω τον κόσμο να περνάει καλά. Από την άλλη, δε θα σου κρύψω ότι και στη δουλειά μου πια είμαι πιο προσεχτική. Προσπαθώ να περιορίσω μερικές φορές τον αυθορμητισμό και την παρορμητικότητά μου γιατί διαπιστώνω ότι παρεξηγείται. Επιπλέον, έχω γίνει αρκετά πιο αυστηρή.

Λίγο πριν σε ευχαριστήσω που δέχθηκες να δώσεις συνέντευξη στο moirasou, να σε ρωτήσω αν συνηθίζεις να… μοιράζεσαι.

Με έμαθαν να μοιράζομαι. Οι γονείς μου. Το ίδιο έκαναν κι αυτοί, από πάντα. Είναι μαγκιά το να μοιράζεσαι… Αρετή! Αν δεν μοιράζομαι, δεν υφίσταμαι. Άλλωστε, σε αυτόν τον χώρο δεν μπορείς να κάνεις και κάτι διαφορετικό. Για να ετοιμάσεις κάποιο project, θα πρέπει να περάσεις άπλετο χρόνο με τους συνεργάτες σου. Να μοιραστείς μαζί τους την καθημερινότητά σου, τη ζωή σου, να τους κάνεις φίλους, να γίνουν η οικογένεια σου. Κάποιοι από αυτούς θα μείνουν, κάποιοι θα φύγουν μόλις τελειώσει αυτό που ετοιμάζατε. Δεν πειράζει. Αυτό συμβαίνει. Αυτό συμβαίνει, ακόμα και τις φορές που την πατάς. Φτάνει το μάθημα που θα πάρεις από αυτήν τη «μοιρασιά», να το χρησιμοποιήσεις προς γνώση και συμμόρφωση. Εσύ δε θα αλλάξεις τις αρχές σου για κάποιον τυχάρπαστο, για κάποιον επιτήδειο, όπως έλεγαν και οι παλιοί. Το «τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου πάλι δικά μου» δεν ταιριάζει στον τρόπο ζωής μου,στον τρόπο σκέψης μου και είναι μια στάση που δεν θα υιοθετήσω ποτέ, ό,τι και να μου συμβεί αργότερα. Μοιραστείτε, λοιπόν…

περισσότερα...